De verloren dochter

Een meisje van drie jaren,ging door een lieflijk woud

om bloemen te vergaren met haar nicht van 8 jaar oud.

 

Ze droeg een kleed van zijde,geboord met fijne kant

en aan haar handjes beide een ring met diamant.

 

Het oog van vagebonden viel op de kleine meid.

Ze hebben haar gebonden, hoe zij ook heeft geschreid.

 

Het kind van net acht jaren,voor ’t lage volk beducht:

om ’t vege lijf te sparen is z’ in paniek gevlucht.

 

Dat schuim maakte te gelden  de sieraden en ’t kleed.

Ze spaarden ’t kind, de helden, voor ’n leven met veel leed.

 

Dat volk van schurft en vlooien stak haar in vod en scheur

en leerde haar te schooien op straat en langs de deur.

 

Zo trok zij langs de wegen, wel veertien jaren lang

en leed haar jeugdig leven zo hongerig en bang.

 

Totdat ze met die bende een zekere plaats betrad

die ’t meisje niet herkende als haar geboortestad.

 

Daar klopte z’ aan de voordeur van een voorname woonst.

De huisvrouw sprak met afkeur: 'Doe werk, dat eerlijk loont!’

 

Het wicht kreeg een uitbrander en die klonk hard en koud:

‘Zo’n sterke meid, en schrander, die slechts haar hand ophoudt…!’

 

Het meisje schoot in tranen om zoveel bitse spot.

Vertelde zonder dralen van haar onzalig lot.

 

De vrouw: ‘Ik vraag met reden, en met een aandrang groot:

Hebt gij soms aan uw leden een teken, paars of rood?’

 

De meid toonde met gène de wijnvlek op haar dij.

En toen ontstond een scene zo opgelucht en blij:

 

De vrouw knelde ’t verloren kind innig aan haar hart

en riep haar man naar voren: ‘Voorbij is onze smart!’.

 

Het meisje werd gewassen. Kreeg ringen aan haar hand.

Slechts zijde zou haar passen voortaan, met fijne kant.

 

De bende vagebonden  -daarmee sluit dit gezang-

werd onverwijld gezonden, geketend, naar ‘t gevang.

 

 

 

Dit lied is een tekstbewerking van Jan Smeets. Jan heeft tijdens het uitwerken van het project 'BrabantLied' altijd voor mij klaargestaan met raad en daad. Hij verzorgde de subsiedieaanvragen, en deed suggesties bij tekstaanpassingen, Dit nummer is een ingrijpende metamorfose ondergaan. De melodie van het origineel heb ik aangehouden, maar de tekst die eerst uit 39! coupletten is door Jan grondig onder handen genomen, en het resultaat mag er zijn:  teruggebracht naar zestien en het verhaal is er krachtiger door geworden! Tijdens het project is Jan Smeets plotseling overleden en heeft hij de afronding niet meer mogen maken. Dit nummer is dus opgedragen aan mijn steun en toeverlaat: Jan Smeets.

 

 

Bron: C. Strijbos-van der Steen, Catharina

opname: Veldhoven 23-06-1962 door Will D. Scheepers / Ate Doornbosch

 

Luistert u hier naar de bronopname. (Ga er goed voor zitten, het zijn 39! coupletten)